Eşyalar toplanmış seninle birlikte
Anılar saçılmış odaya heryere
Sevdiğim o koku yok artık bu evde

Kıyıda köşede gülüşün kaybolmuş

Nolur terketme yalnızlık çok acı

Bu renksiz dünyayı sevmiştik birlikte

Hatırla o günü karşıki sokakta
Seni öptüğümü ilk defa hayatta
Kollarımda benim ilbahar sabahı


Kadınım

Bana bıraktığın bütün bu hayatın
Yaşanan aşkların değeri yok artık
Ben sensiz olamam artık anlıyorum

Sönmüş bak ışıklar ev nasıl karanlık
O ılık aydınlık yuvamız soğumuş

Geceler bitmiyor ağlıyorum artık

Şimdi çok yalnızım nolur kal benimle
O kapıyı kapat elini ver bana
Dışarıda yalnız üşüyorsun sen

Kadınım....