Yillar once stanford hastanesi'nde gonullu olarak calistigim zaman,cokciddi ve az rastlanan bir hastaliga yakalanmis liza adinda bir kiz tanidim iyilesmesi icin bir tek yol vardi,bes yasindaki erkek kardesinden kan nakli yapilmasi gerekiyordu erkek kardesi ayni hastaligin ustesinden gelmisti ve vucudunda hastaligi yenebilecek antikorlar olusmustu doktor bu durumu liza'nin erkek kardesine acikladi ve ona ablasina kan vermeyi isteyip istemedigini sordu kucuk cocuk bir an tereddut etti ve derin bir nefes aldiktan sonra,evet,eger liza kurtulacaksa veririm dedikan nakli yapilirken,kucuk
cocuk ablasinin yanindaki yatakta yatiyor ve ablasinin yanaklarina renk geldikce bizimle birlikte gulumsuyordusonra yuzu sarardi ve yuzundeki gulumseme kayboldubasini kaldirip doktora baktiktan sonra titreyen bir sesle,hemen mi olecegim? diye sordu sonradan anladik ki yasi cok kucuk oldugu icin,doktorun sozlerini yanlis anlamis ve kaninin tumunu ablasina vermesi gerektigini dusunüp onu kabuletmişti...